چقدر از این محافل فلسفی ادبی هنری

که یه مشت ریش و پشمی  و شل و ول دور هم جمع میشن

و ژست تارک دنیایی و عاری از جنسیت و مادیات میگیرن بدم میاد

اتفاقا یه چند وقت که باهاشون میپری

آلتها افراشته میبینی بی جرم و بی جنایت